Identiteit
Het zaad van Jan Karbaat. Dat bekt lekker. Maar er is niets lolligs aan. Nu lezen we opnieuw dat een arts in de jaren tachtig vrouwen met een kinderwens heeft geïnsemineerd met zijn eigen sperma. Dit keer in het Elisabeth Gasthuis Arnhem, dat inmiddels is opgegaan in Rijnstate Ziekenhuis.
Achter die wrange rijm gaan mensenlevens schuil. Kinderen die op volwassen leeftijd ontdekken dat hun afkomst anders is dan ze altijd dachten. Families waarvan het verhaal plotseling herschreven wordt.
Hoe kan dit in vredesnaam gebeuren? Niet één keer. Niet één fout. Maar jarenlang.
Voor de buitenwereld lijkt het misschien een medisch schandaal. Een kwestie van regels, toezicht en verantwoordelijkheid.
Maar voor de kinderen die hieruit geboren zijn gaat het over iets veel fundamentelers. Identiteit. Wie ben ik eigenlijk?
De meeste mensen hoeven daar nooit bij stil te staan. Je lijkt op je vader. Je hebt de ogen van je moeder. Familieverhalen lopen als een rode draad door je leven.Totdat dat verhaal ineens niet meer klopt.
Neem Esther uit Westervoort. Zij ontdekte dat ze meer dan honderd halfbroers en -zussen heeft. Allemaal nazaten van Jan Karbaat. Tijdens een familiedag ontmoette ze er een groot aantal voor het eerst. Uiterlijk, energie, manier van denken: het viel haar meteen op hoe sterk de overeenkomsten waren. Het voelde als thuiskomen gaf ze aan.
Herkenning kan troost bieden. DNA kan verbinding creëren. Maar wat betekent familie wanneer afkomst, waarheid en verbondenheid niet vanzelfsprekend samenvallen?
Genen vormen de basis. Gelukkig krijgen die pas betekenis wanneer ze samenkomen met opvoeding, omgeving en de tijd waarin we opgroeien.
En toch. Als ik erover nadenk voel ik de boosheid even opkomen. Dat gevoel van onrecht. Dat verzet tegen mensen die denken dat regels alleen voor anderen gelden.
Dat had mijn vader ook. Als hij dacht dat iemand hem onrecht aandeed, stond hij meteen op scherp.
Maar gelukkig zakt dat gevoel ook weer weg. Dat heb ik van mijn moeder. Zij was zachtaardig. Altijd op zoek naar harmonie. Soms misschien een beetje te veel.
En dan ineens besef ik: wat een geluk heb ik dat mijn afkomst nooit een vraagteken was.
Susan Wiendels