Niet rennen, wél scoren bij OBW Walking Handball en Football schot in de roos voor zestigplussers

ZEVENAAR – Hard rennen, slidings maken en ballen snoeihard in de kruising jagen? Vergeet het maar. Bij OBW gaat het er op vrijdagochtend een stuk rustiger aan toe. Daar wordt namelijk gevoetbald en gehandbald in wandeltempo. En dat blijkt een verrassend fanatieke, maar bovenal gezellige bezigheid.

Door Susan Wiendels

Elke vrijdagochtend verzamelen zestigplussers zich op het hoofdveld voor een uurtje walking football of walking handball. Daarna volgt misschien wel het belangrijkste onderdeel van de training: koffie.

Bij het walking football lopen zo’n 25 mannen rond op sportpark Hengelder, die onder leiding van Wil Beekhuizen een balletje trappen. Bij het handbal zijn acht vrouwen en één man actief. Die ene man, Jos Taks, verzorgt meteen ook de training.
“We kunnen nog wel wat versterking gebruiken” zegt hij. “En mannen zijn bij het handbal ook gewoon welkom. Het balgevoel blijft toch altijd. Dat raak je nooit kwijt.”

Wie langs het veld loopt, ziet een tafereel dat nog het meest lijkt op een kruising tussen het tv-programma Nederland in Beweging en de film All Stars. Er wordt gelachen, geplaagd en af en toe ook nog gescoord.

De regels bij het walking football zijn simpel: rennen mag niet. Echt niet. Ook niet een klein stukje. Slidings zijn verboden en de bal mag niet boven heuphoogte komen. Er wordt gespeeld op een klein veld met kleine doeltjes. Wie toch begint te dribbelen of te sprinten, krijgt meteen commentaar van de rest.
Herman Aries (78) geniet zichtbaar. “Ik vind het gewoon gezellig. Ik ben er bijna altijd bij. Alleen één keer per maand werk ik als vrijwilliger bij de Voedselbank. Maar verder sta ik hier op vrijdagochtend gewoon op het veld.”

Ook bij het handbal is rennen uit den boze. Sprongschoten zijn verboden en dribbelen mag niet. Daardoor draait het spel vooral om slim samenspelen.
José de Haan kan er wel om lachen. “Iedereen mankeert wel iets op onze leeftijd. Maar zo blijven we toch mooi in beweging. En je hoeft hier echt niet meer de longen uit je lijf te lopen.
De groep is een mix van oud-speelsters van SDZZ, SV Loo en OBW, aangevuld met mensen die het spel pas op latere leeftijd hebben ontdekt.
“Het maakt niemand iets uit of je vroeger in een eerste elftal speelde of niet” zegt José. “Iedereen kan meedoen. Zelfs als je nooit gehandbald hebt.”

Lees verder op pagina

Henny Polman-Holland knikt. “Ik heb altijd bij SV Loo gehandbald, tot op latere leeftijd. Zelfs nog samen met mijn nichtjes. Toen ik van dit initiatief hoorde, dacht ik: laat ik eens gaan kijken. Sindsdien ben ik niet meer weg te slaan. Ja, ik heb nog wel de neiging om te rennen en soms komt er ineens toch een sprongschot uit.” Lachend: “Dan schiet het me wel in de rug. Maar dit is voor mij een geweldige uitlaatklep.”

De grootste uitdaging blijkt net als bij het voetbal dan ook niet het scoren, maar het niet mogen rennen. De reflex om toch even aan te zetten zit er bij sommigen nog diep in. “Ho ho!” klinkt het dan meteen vanaf de zijlijn.

José lacht: “Beweging is goed voor je en het is gezellig. Voor acht euro per maand kun je meespelen. De koffie zit er gewoon bij in.”