'Bouwer, verbinder en trouwe dienaar’
Smaragdogige Nachtuul voor Frans Heijneman
OUD-ZEVENAAR – Eigenlijk wist iedereen het al: vroeg of laat zou Frans Heijneman (60) de Smaragdogige Nachtuul in ontvangst nemen. In januari, tijdens de pronkzitting van Carnavalsvereniging De Nachtuulen, was het zover. “Dit is super eervol.”
Door Susan Wiendels
Frans Heijneman ontving de Smaragdogige Nachtuul, de hoogste onderscheiding die een vrijwilliger in Oud-Zevenaar kan krijgen. Een prijs, die alleen wordt toegekend aan mensen die zich jarenlang, inzetten voor de gemeenschap.
“Stiekem denk je er wel eens aan”, geeft Frans toe. “Zeker als je veertien jaar president van de carnavalsvereniging bent geweest en zo lang in de pronkzittingscommissie hebt gezeten. Dan weet je hoe het werkt. Maar ik was écht verrast.”
Het moment zelf staat hem nog helder voor de geest. “Je staat met veel mensen op het podium, de harmonie begint het dorp te spelen en dan wordt daaroverheen de tekst voorgedragen. Die wordt altijd geschreven door Frans van Gorkum, heel doordacht en mooi. Het thema van de tekst was ‘bouwer en verbinder’. Je luistert, dan hoor je dat het bouwen in de familie zit en ineens dringt het besef door: dit zou wel eens over mij kunnen gaan. Al ben ik natuurlijk meer een bouwer van netwerken.”
Toen het kwartje eenmaal viel, volgde de emotie. “Ik droeg die tekst vroeger natuurlijk altijd zelf voor als president. Dan hoorde je het geroezemoes in de zaal en wist je: nu wordt het duidelijk. Nu was ik zelf degene die het meemaakte.
Met zijn onderscheiding schaart Frans zich in een rijtje van illustere dorpsgenoten als Bertus Bruins, Theo Kersten, Tineke Nass, Frenk Polman, Doortje Heijneman, Hans van Zelst, Stef Lemm en Richard Bouwman. Mensen die zich jarenlang belangeloos hebben ingezet voor het dorp. “Dat je daar nu bij hoort, doet echt iets met je.”
Het verenigingsleven past Frans Heijneman als een jas. Als tienjarig jongetje meldde hij zich de harmonie. “Toen ik achttien was, ging ik in de pronkzittingscommissie. Dat heb ik zo’n 25 jaar gedaan.”
In 2008/2009 schitterde hij als stadsprins van Boemelburcht namens De Nachtuulen, een paar jaar later werd bij president van de carnavalsvereniging. Maar Frans’ vrijwilliger inzet stopt niet bij carnaval en muziek: sinds 1999 is hij broedermeester en samen met vijf anderen richtte hij het dorpsnetwerk op, een soort dorpsraad mét een knipoog. Zonder officieel bestuur, wél een flinke dosis betrokkenheid. “We zijn de aanjagers,” zegt hij trots. Hij vervolgt: “Als je je inzet, word je overal voor gevraagd. Ik doe vooral dingen die ik leuk vind of belangrijk. En belangrijk is niet altijd leuk. Maar wel nodig voor de leefbaarheid van het dorp.”
Vrijwilligerswerk voelt voor hem nooit als een last. “Mensen zeggen vaak: het kost zoveel tijd. Dat gevoel heb ik nooit gehad. Ik doe iets zinvols, dus het voelt niet alsof het me tijd kost. Maar het is niet vrijblijvend: als je a zegt, moet je ook b zeggen.”
Volgens Frans draait alles in een dorp als Oud-Zevenaar om vrijwilligers. “Verenigingen zijn de ziel van een dorp. Hier zijn alle clubs met elkaar verweven. Dat zag je tijdens het 66-jarig jubileum van De Nachtuulen, toen de schutterij een serenade bracht. “Van vendeliers en bielemannen tot officieren. Overal zaten Nachtuulen tussen. Dat was prachtig. Dat is de kracht van Oud-Zevenaar.” Jong en oud lopen daarbij door elkaar. “De woningbouw in de St. Annastraat in 1990 en de Roosdom heeft voor doorstroming gezorgd. Daar plukken we nu de vruchten van.” De kinderen die daar opgroeiden vormen nu een hechte groep binnen de carnavalsvereniging. “Op de lagere school maakten ze kennis met het carnaval. Om de binding te behouden hebben we de Uulskuukens opgericht en vanaf hun achttiende kunnen ze in Het Parlement.”
50 jaar lidmaatschap van de harmonie, 53 jaar van SV OBW, 34 jaar getrouwd en 43 jaar samen met Yvonne, 35 jaar werkzaam bij de Randstadgroep. Dat lijkt voor een buitenstaander misschien saai. Frans: "Maar dat is het niet. Ik zie mezelf als een trouwe dienaar.”
Wat hem uiteindelijk het meest raakt, is de waardering. "Na een geslaagde pronkzitting of processie, als mensen tevreden zijn, dat gevoel… dat is onbetaalbaar. Daar doe je het voor.”