Pad van goede wil
Bij mij in de buurt ligt een smal voetpad tussen twee huizenrijen in. Veel fietsers maken er ook gebruik van en meestal gaat dit in goede harmonie samen. De een houdt in en de ander geeft ruimte. De laatste tijd gebeurt het echter steeds vaker dat voetgangers zich een hoedje schrikken van coureurs die wel of niet elektrisch aangedreven plotseling voorbij sjezen. Zelf maakte ik tijdens de hond uitlaten mee dat een fietser vlak achter mij ook nog het lef had om te bellen, waardoor ik dankzij mijn goede gehoor bijna in de bosjes belandde. Nadat de man zonder enig excuus haastig doorfietste, riep ik hem na: ‘Het is hier geen fietspad!' Een reactie bleef uit en de fietser met opvallende fietstassen met bloemmotief verdween uit het zicht.
Een weekje later kwam ik hem weer tegen op datzelfde voetpad, maar nu kwam hij uit tegenovergestelde richting. Deze keer zou ik hem krijgen! Met een lange hondenlijn liep ik links en de hond rechts over het pad. De man was echter al aan het begin van het pad gestopt en wachtte geduldig tot ik voorbij kwam. Terwijl mijn gezicht nog op standje vrieskist stond, glimlachte hij vriendelijk naar me. ‘Leuke hond,' knikte hij. Het ijs was gebroken en ik glimlachte terug. ‘Leuke fietstassen,' reageerde ik.
Ach ja, het is toch veel fijner om een complimentje te maken dan om elkaar in de haren te vliegen? Niet voor niets heeft de Liemerse Uitdaging het Liemers Compliment in het leven geroepen. Vorige week werd deze weer uitgereikt. Aan wie? Dat lees je in deze krant.
Joke Burink