Wim en Gina Weeting werden gefeliciteerd door de pas benoemde burgemeester Lucien van Riswijk die zich zeer op zijn gemak voelde bij het diamanten echtpaar.
Wim en Gina Weeting werden gefeliciteerd door de pas benoemde burgemeester Lucien van Riswijk die zich zeer op zijn gemak voelde bij het diamanten echtpaar. (Piet van Breukelen)

Burgemeester Van Riswijk feliciteert diamanten paar Weeting

  Ingezonden

Zondag 30 december vierden Wim (1934) en Gina Weeting (1936) hun diamanten huwelijksfeest en werden in de Griethse Poort verrast met een bezoek van Zevenaars nieuwe burgervader Lucien van Riswijk. Eén van de vele verrassingen die het echtpaar ten deel viel.

ZEVENAAR - Het begon de avond voor het feest al toen de buren hun appartement onverwacht kwamen versieren: een mooie geste. Dat vonden ze ook van het bezoek van de burgemeester, die aangaf dat hij zijn drukke werkzaamheden in verband met de op handen zijnde verhuizing met genoegen had onderbroken om het bruidspaar (het eerste in zijn ambtstermijn) te kunnen feliciteren. Niets wees erop dat Van Riswijk haast had, hij onderhield zich op prettige wijze met het paar en dat werd bijzonder op prijs gesteld.

Jong getrouwd
De eerste keer dat de twee elkaar ontmoetten staat in beider geheugen gegrift: ze troffen elkaar 13 juni 1957 tijdens een dansavond in het Sonsbeekpaviljoen in Arnhem. Dat ze al na anderhalf jaar gingen trouwen, kwam omdat de moeder van Wim ziek was. Het jonge paar trok bij de ouders van Wim in, zodat Gina het huishouden mede kon runnen. Vanwege zijn werk verhuisden ze eerst naar Veghel en daarna naar Bodegraven, waar ze 29 jaar woonden alvorens ze weer terugkeerden richting familie en in 1997 naar Zevenaar gingen.

Kinderen
Hun kinderwens is nooit in vervulling gegaan, maar de neven en nichten waren altijd welkom. “We gingen graag naar ome Wim en tante Gina”, was op het feest te horen. Het zorgen zat Gina in het bloed. Niet alleen voor haar neven en nichten, maar ook als mantelzorger voor haar moeder, schoonmoeder en al jaren voor haar Wim. De wilskracht daarvoor heeft ze van haar ouders, die ook altijd voor iedereen klaarstonden. “Maar”, zegt Gina, “ondanks alle narigheid viel er gelukkig ook genoeg te lachen, al was het soms als een boer die kiespijn had.”

Arbeidsongeschikt
Toen Wim in 1975 een longembolie kreeg, was dit het begin van het einde. Jarenlang ging hij ziekenhuizen in en uit: nog vier keer een longembolie, epileptische aanvallen en diverse botbreuken. In 1981 ging hij de ziektewet in en twee jaar later werd hij arbeidsongeschikt verklaard. Het noodlot sloeg definitief toe toen in 2001 zijn linkerbeen werd geamputeerd. Het plan van Gina Zonnebloemvrijwilligster te worden ging nu definitief niet door. Er volgde een moeilijke tijd waar ze zich moedig doorheen sloegen, maar vrijwilligster worden was er niet meer bij. Zij hadden nu zelf de Zonnebloem nodig en werden gast.

Meer berichten