Logo zevenaarpost.nl


Foto: Danny van der Kracht

Kermisklant

  Column

Vanaf vrijdag is het weer zover: de kermis is weer in de stad. Ieder jaar heeft het toch weer iets magisch als de eerste kermiswagens Zevenaar binnen komen rijden en ik sta ieder jaar weer versteld hoe het kermisterrein binnen een paar dagen transformeert van een parkeerplaats naar een volwaardige kermis. Meestal loop ik tijdens het opbouwen van de kermis een paar keer over het kermisterrein heen om de vorderingen te bekijken. Altijd gezellig, want ieder jaar zie je dezelfde gezichten die ook komen kijken naar de opbouw van de kermis.

'Sinds die tijd hou ik het alleen maar bij de gokkramen'

Misschien denk je nu dat ik een goede kermisklant ben en zorg dat de exploitanten heel wat geld in het laatje krijgen. Dat valt dan weer tegen. Niet omdat ik ze de omzet niet gun, maar omdat ik eigenlijk nergens in durf. Ik zeg het maar eerlijk, want ik had jaren geleden een grote mond en die brak me - letterlijk en figuurlijk - behoorlijk op. Het was 1992 en zanger Arne Jansen scoorde een hit met Zeg 'ns meisje. Ik werd uitgedaagd door iemand om de Breakdance in te gaan. Voor degenen die niet weten wat voor een attractie dit is: deze slingert behoorlijk wild heen en weer, draait rond en gaat ook nog op en neer. Nu had ik toentertijd al jarenlang last van wagenziekte en als ik als kind twee keer schommelde was de pret alweer voorbij, omdat ik misselijk was. Een ritje in de Breakdance zou me vast tientallen malen zieker maker, dus ik bedacht een leuke smoes. Als bij de Breakdance Zeg 'ns meisje van Arne Jansen gedraaid zou worden, dan zou ik een ritje erin gaan maken. Ik weet tot op de dag van vandaag niet of er opzet in het spel was en het lied bij de kermisexploitant is aangevraagd, maar ik had het nog niet gezegd of daar klonk Zeg 'ns meisje luid uit de boxen. Ik was en ben van het standpunt: een man een man, een woord een woord, dus ik liet mij niet kennen en ging de Breakdance in. Of beter gezegd: de Braakdance. Na één keer draaien voelde ik de koffie met tompouce van eerder die avond al naar boven komen. Nog twee rondes verder - ik was inmiddels lijkbleek - proefde ik ook de broodjes oude kaas van eerder die middag in mijn mond en na ronde vier wilde de hele maaginhoud zo snel als kon naar buiten. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik nog steeds niet, maar aan boord van de Breakdance is mijn maaginhoud binnenboord gebleven. Zodra ik echter uit de Breakdance was gestapt, was het kwaad geschied. Met mijn hand voor de mond kon ik nog net de struiken bereiken en heb daar wel tien minuten staan braken. Als ik dacht dat ik onderhand wel helemaal leeg moest zijn, me omdraaide en de Breakdance zag draaien, stond ik weer voorover in de struiken. Sinds die tijd hou ik het alleen maar bij de gokkramen en heel soms de botsauto's. Alleen hou ik daar dan vaak weer blauwe knieën aan over. Dus mocht je me dit jaar spotten in een botsauto, spaar me dan een beetje en rij zonder te botsen langs mij heen!

Meer berichten




Shopbox