Kinderen van de Hamarstam zijn de leerlingen van de school in Turmi voor wie het project bedoeld was. (foto: Jan van den Heuij)
Kinderen van de Hamarstam zijn de leerlingen van de school in Turmi voor wie het project bedoeld was. (foto: Jan van den Heuij)

Leerlingen Liemers College zijn weer terug uit Ethiopië

Vijf meisjes van het Liemers College dat 20 februari naar Ethiopië vertrok om daar een school op te knappen en voorzieningen te treffen die het leren aangenamer maken, zijn vorige week teruggekeerd: voldaan en met een zak vol ervaringen. Weer terug in de bewoonde wereld doen zij hun verhaal.

ZEVENAAR - Natuurlijk wisten Suze Berendsen, Valerie Kramer, Nikki Schuitemaker, Vera Veldkamp, Jill Wijnbergen en hun begeleiders Jan van den Heuij en Anno Koning dat het geen gemakkelijk karwei zou worden, maar de dankbaarheid die de schoolleiding en de kinderen uitstraalden, leken hun project alleen maar minder zwaar te maken. De vijf waren unaniem in hun ervaringen: rijkdom maakt niet gelukkig, zij hebben gelukkige mensen gezien die straalden van blijdschap met het weinige dat ze kregen. Na een vermoeiende reis kwam het gezelschap aan in Turmi, waar de Hamarstam en de Dassenechs de dienst uitmaken. Scholen proberen kinderen over te halen onderwijs te volgen, maar dat is vaak tegen de wil van de traditionele stammen. De kinderen keken hun ogen uit en vielen van de ene verbazing in de andere toen ze zagen hoe het project vorderde: de klaslokalen weer in een frisse kleur, de speeltuin helemaal heel en de schoolboeken voorraad goed aangevuld. Bovendien hebben veelbelovende jonge Hamar een waka-waka (lamp die op zonne-energie brandt) gekregen, zodat ze ook kunnen studeren als het donker is. Het hek is er vanwege logistieke problemen niet gekomen, zodat er meer geld ten goede kwam aan de speeltuin en de schoolboeken. Naast het project was er het prachtige land met de mooie natuur, de nijlpaarden en krokodillen en de talloze vogels, apen, struisvogels en kamelen. Dus zijn er schitterende foto's gemaakt. Eenmaal thuis is het moeilijk alles goed onder woorden te brengen. Jill: "Het enige dat ik eigenlijk kan zeggen, is amemaegenalou (dankjewel) dat ik mensen zo gelukkig heb kunnen maken." De anderen zijn het roerend met haar eens. Valerie: "Hier betekenen je glimlach en je verschijning al heel veel. In Nederland blijven mensen te vaak in het negatieve hangen." Het grootste compliment kregen de zeven bij het afscheid nemen, toen de directeur hen uitvoerig bedankte met de woorden: "Lokalen die we nu hier zien zie je nog niet eens in de steden. Jullie hebben licht gebracht!"

Meer berichten