Logo zevenaarpost.nl


De Zevenaarse juf Heidi Bolsenbroek-Veltkamp brengt binnenkort haar eerste - en waarschijnlijk enige - boek uit. Het boek gaat over een zieke leerlinge die aan het eind van het schooljaar sterft. Iets wat Heidi zelf ook meemaakte. (foto: Ab Hendriks)
De Zevenaarse juf Heidi Bolsenbroek-Veltkamp brengt binnenkort haar eerste - en waarschijnlijk enige - boek uit. Het boek gaat over een zieke leerlinge die aan het eind van het schooljaar sterft. Iets wat Heidi zelf ook meemaakte. (foto: Ab Hendriks)

Heidi: 'Een juf heeft ook verdriet'

Van de hand van Heidi Bolsenbroek-Veltkamp (38) uit Zevenaar, leerkracht groep 8 aan de Brede School Sint Martinus in Oud-Zevenaar, verschijnt binnenkort een boek. In Dagen zonder kleur brengt ze een eerbetoon aan één van haar te jong gestorven leerlingen Martine, de ouders en haar toenmalige groep 7/8 in Toldijk.

ZEVENAAR - Het boek is in haar laatste fase. "De pagina's moeten nog gebonden worden en om het boek komt een harde cover. Mijn eerste en waarschijnlijk laatste boek moet er wel goed uitzien", vindt Heidi. Dit gegeven brengt ons meteen tot het onderwerp en de schrijfster steekt van wal. "Tijdens mijn opleiding aan de PABO Iselinge in Doetinchem liep ik mijn eindstage in groep 1 van de Protestant-Christelijke basisschool de Rank in Toldijk. Na mijn diploma mocht ik blijven en kwam ik op vierentwintig jarige leeftijd voor groep 7/8 te staan. Daar zag ik als broekie best tegenop. Vooral omdat ik direct werd geconfronteerd met de ziekte van de toen elfjarige Martine - Maartje in het boek. Na langdurige klachten werd er een tumor in rug en hoofd geconstateerd. De ouders van Martine vroegen zich af of ik dit als jonge leerkracht allemaal wel aan kon. We waren echter, samen met alle leerlingen, in staat om allemaal om de zieke Martine heen te gaan staan."

Heidi bezocht haar leerlinge één keer per week in het ziekenhuis. Met de artsen wisselde ze filmpjes uit, zodat Martine onderdeel bleef uitmaken van de klas. "Want naar school gaan deed ze graag en voelde zich gedragen door haar medeleerlingen. We hebben samen gelachen, maar ook gehuild. Ik ook. Soms dacht ik wel eens: kun je dat wel maken? want ik moet toch een voorbeeld vormen en sterk zijn. Toch bleek het heel goed mijn hart te kunnen laten spreken. Een juf heeft ook verdriet."

Aan het eind van het schooljaar stierf Martine en dan gaat ieder zijns weegs. "Toen begon voor mij het verwerkingsproces. Ik begon kernwoorden en situaties op te schrijven die ik vervolgens uitwerkte, maar de inspiratie bleef uit en de twijfel sloeg toe. Twee jaar geleden, tijdens een vakantie in Zeeland, dacht ik: gewoon doen. Ik kreeg inspiratie en het boek kwam eindelijk tot stand.

Lees het complete verhaal in de Zevenaar Post van woensdag 17 januari 2018

Reageer als eerste
Meer berichten