Klapper

Boven de dertig graden in Nederland breekt de nationale paniek uit. Code oranje. Code rood. Drink water. Blijf binnen. Vermijd inspanning. Let op ouderen. Werk thuis als het kan. Nog geen week later zitten diezelfde Nederlanders bepakt en bezakt in de auto richting Frankrijk. Bestemming: een camping waar het overdag veertig graden is. En niemand die daar moeilijk over doet. Maar vakantie is vakantie. Blijkbaar beleven we risico’s anders zodra er een zwembad en een stokbrood in de buurt zijn. Dat zie je wel vaker.
In Nederland is er een waarschuwing voor alles. Hitte. Storm. Pollen. Fijnstof. Teken. Blauwalg. Op vakantie nemen we precies dezelfde risico’s glimlachend voor lief.
We wandelen bij negenendertig graden door een middeleeuws stadje ‘omdat het zo authentiek is’. Ondertussen zijn veel Liemerianen nog nooit bij Fort Pannerden geweest. Een prachtig stukje geschiedenis, UNESCO Wereldgoed, gewoon in de buurt. Blijkbaar krijgt iets pas glans als er een buitenlandse plaatsnaam op de routeplanner verschijnt.

Ook files horen bij een vakantie. Niemand kijkt ervan op. Je sluit gewoon aan.
Bij Babberich al, waar het verkeer vaak stilvalt door Duitse grenscontroles. De reden is officieel veiligheid. Dat zal allemaal zo zijn. Maar het blijft een vreemd gezicht: kilometers auto’s die geduldig stilstaan, terwijl een paar voertuigen worden gecontroleerd.

Dat beeld bracht mij terug naar vroeger. Wij keerden huiswaarts met de auto vanuit Kroatië. Ik zat achterin met mijn twee blonde dochtertjes. Hun vader zat achter het stuur. Ons neefje van twaalf zat naast hem. Hij had donker haar en een vrij donkere huid. Een combinatie die blijkbaar de aandacht trok van de grenswachters. We moesten eruit. Alle tassen werden geopend.

Ergens onderin de tas van mijn neefje lag een aankoop waar hij enorm trots op was: een balletjespistool, gekocht van zijn vakantiegeld. Levensecht. Het zweet brak me uit. Gelukkig vonden ze het niet, anders waren de rapen gaar geweest. Met een zucht van verlichting vervolgden we de terugreis.

Misschien is dat wel de essentie van vakantie. Thuis willen we dat alles veilig, voorspelbaar en geregeld is. Maar zodra de caravan is aangekoppeld, accepteren we moeiteloos hitte, files, grenscontroles en ongemak. En vreemd genoeg zijn dat achteraf vaak de mooiste verhalen.
Bij thuiskomst spatte de droom van mijn neefje uiteen. Zijn ouders waren not amused en het balletjespistool verdween linea recta de kliko in. Hij huilde tranen met tuiten. Hij dacht dat hij op die vakantie de klapper van zijn leven had gemaakt. Gelukkig kwam die alsnog: twee maanden geleden werd hij vader van een prachtige zoon.

Susan Wiendels