Lei Grintjes-van Dalen (bijna) 100 jaar

AERDT - Op 22 juli wordt Lei Grintjes-van Dalen 100 jaar. Een bijzondere mijlpaal voor iemand die bijna een volledige eeuw geschiedenis van Aerdt en omgeving van dichtbij meemaakte.

Bron: De Brug

In haar kamer in zorgcentrum Pleyade Tolkamer vertelt tante Lei in het bijzijn van nichtje Jolanda rustig over haar leven. Over vroeger. Over familie. Over hard werken. Over verdriet. Maar vooral over genieten van het leven. Want wie met haar praat, merkt al snel: Lei hield van gezelligheid. En eigenlijk nog steeds.

Lei werd geboren op 22 juli 1926 in Aerdt, aan de Renbaan. Daar groeide ze op in een groot gezin. Het leven speelde zich af tussen familie, school en het boerenleven. Kinderen hielpen mee waar nodig. Kersen plukken, werken op de boerderij, helpen wanneer boeren extra handen nodig hadden. Dat was normaal in die tijd. Hard werken hoorde erbij.

Lei ging als klein meisje naar de katholieke lagere school in Herwen. Lopend wel te verstaan, zoals iedereen dat vroeger deed. Later volgde ze de huishoudschool in Lobith. Daar leerde ze de vaardigheden die in die tijd belangrijk werden gevonden: koken, wassen, strijken en het huishouden runnen. Het leven was eenvoudig, maar rijk aan gezelligheid en verbondenheid.

Die verbondenheid vond ze ook in de liefde. Vlakbij woonde Hent. Buurjongen. Later haar grote liefde. Na een lange verkering trouwden ze op 29 augustus 1950. Het feest werd gevierd in café Pleiter in Aerdt. Een echt dorpsfeest. Niet groots of uitbundig, maar warm, gezellig, samen en de hele dag.

Hent en Lei bouwden een leven op in Aerdt. Hent werkte aanvankelijk als postbode. Maar daarnaast bouwden ze samen ook aan een eigen onderneming. Jarenlang zaten zij in de petroleumhandel. Met petroleumwagens trokken ze langs huizen in de omgeving om petroleum rond te brengen. Het was hard werken, maar succesvol. Samen gingen ze op pad en leerden ze veel mensen kennen. Het contact met de mensen maakte het werk bijzonder. Iedereen kende elkaar. Er werd niet alleen gewerkt, maar ook gelachen.

Werken konden ze als geen ander. Maar feesten misschien nog wel beter. Wie Lei kende, weet dat ze altijd in was voor gezelligheid. Kermis, carnaval, buurtfeesten, verjaardagen. Lei en Hent waren erbij. En niet onopvallend. Lei stond bekend als een gangmaker. Stil in een hoekje zitten paste niet bij haar. Als er een microfoon in de buurt was, werd die gerust gepakt om een lied te zingen. Er werd gedanst, gelachen en gefeest. "Met ons was het nooit saai," klinkt het meerdere keren tijdens het gesprek.

Ook zingen speelde een belangrijke rol in haar leven. Ze zong jarenlang in het kerkkoor. Muziek hoorde erbij. Net als het verenigingsleven, de kerk en het sterke gemeenschapsgevoel dat het dorpsleven vroeger kenmerkte.
Samen kregen Hent en tante Lei kinderen. Een zoontje, Jantje, werd geboren. Blij en trots waren ze. Toch mocht het geluk niet lang duren. Jantje overleed al drie dagen na zijn geboorte. Een verdriet dat altijd is gebleven. Na een paar jaar werd Toos geboren. Over dochter Toos vertelt ze zichtbaar trots. Toos groeide op in een warm gezin en werd later kapster. Vader Hent en dochter Toos hadden een bijzondere band. ‘Dikke mik’ wordt er lachend gezegd. Ze konden goed met elkaar opschieten en vormden samen een hechte familie. Toos is ook jarenlang haar mantelzorger geweest tot ze zelf ziek werd en tante Lei uiteindelijk daardoor naar het zorgcentrum moest.

Het leven kende ook moeilijke momenten waarin dierbaren wegvielen. "Dat vergeet je nooit meer," vertelt ze. Toch klinkt vooral dankbaarheid door. Dankbaarheid voor de mooie jaren met Hent. Voor haar gezin. Voor familie. Voor het dorp. Voor de herinneringen aan een tijd waarin mensen voor elkaar klaarstonden. Waar verjaardagen nog begonnen met Lei die ‘s morgens vroeg belde om een zelfgemaakt verjaardagslied voor je te zingen. Waar buren elkaar hielpen. Waar saamhorigheid vanzelfsprekend was.

En dan is er nog Mambo. Haar geliefde hond. Toen tante Lei verhuisde naar het zorgcentrum, kon Mambo niet mee. Dat deed pijn. Ze was gek op haar hond. Er werd veel over gesproken en het gemis was groot. Gelukkig kwam Mambo goed terecht bij een familie die goed voor hem zorgt. Maar voor iemand die zoveel van dieren houdt, bleef het een moeilijk afscheid.

In november 2023 verhuisde tante Lei naar het zorgcentrum. Een moeilijke stap, maar uiteindelijk wel een goede keuze. Ze voelt zich er goed verzorgd en kijkt nog altijd met belangstelling naar wat er om haar heen gebeurt. Ze geniet van bezoek, gesprekken en herinneringen ophalen.
En nu komt een bijzondere mijlpaal dichterbij. 100 jaar. Een eeuw vol herinneringen. Een eeuw vol Aerdt. Een leven vol liefde, hard werken, zingen, muziek, gezelligheid en doorzettingsvermogen.

Hoewel ze niet op de voorgrond wil staan, hoopt ze toch stilletjes dat de burgemeester op 22 juli nog even langskomt. Eigenlijk heel bijzonder dat de burgervader een dorpsgenoot is. Het wordt hoe dan ook een prachtige dag. Wanneer haar gevraagd wordt hoe die honderd jaar voelen, blijft het even stil: "Voorbij gevlogen."