Rick van Aalst neemt na 45 jaar in uniform afscheid

LOBITH – Na 45 jaar in uniform zet wijkagent Rick van Aalst (1961) een punt achter zijn loopbaan. Hij gaat met vervroegd pensioen. Op 9 december draait hij zijn laatste dienst. Twee dagen later volgt het officiële afscheid van collega’s en begint een nieuw hoofdstuk.

Door Carla Droste

In aanloop naar dat moment houdt Rick deze dagen een soort ‘afscheidstour’ langs verschillende adressen. Zijn laatste spreekuur in Lobith, in oktober, was druk bezocht. “Sommige mensen kwamen om nog iets te bespreken, anderen om afscheid te nemen. Dat deed me veel.”

Rick kijkt met veel plezier terug op zijn jaren op het Gelders Eiland. Dat levert mooie verhalen op. De kermissen en de jaarlijkse processie zorgden telkens weer voor levendige werkdagen.
Lachend vertelt hij over de beginjaren, toen hij de lokale bijnamen en plaatsaanduidingen nog niet kende. “Als iemand zei dat ik naar de Olde Rien, de Twaalf Apostelen of de Knikkerij moest, was dat soms even zoeken. Maar juist dat soort dingen maken een dorp zo leuk.”
Rick werd in Zevenaar geboren, en dat is te horen ook. Laatst werd een inwoner van Spijk gebeld door een nepagent die zich voordeed als Rick. De inwoner trapte er niet in en zei meteen: “Jij bent Rick niet, want die praat altijd plat.”
Het contact met inwoners vond hij het mooiste aan zijn werk. “Dat je bij iedereen naar binnen kunt stappen. Even een praatje, een kop koffie, en je weet precies wat er speelt.” De zwaarste momenten waren de keren dat hij ouders het nieuws moest brengen dat hun kind was verongelukt. “Het overlijden van jonge mensen... dat hakt erin.”

Bonnenboekje

Samen met collega Hans Reijmer pakte hij veel zaken op een pragmatische manier aan. Misschien niet altijd volgens het boekje, maar wel met gezond verstand. “Eerst een waarschuwing werkt vaak beter dan meteen met het bonnenboekje zwaaien.”Het politiewerk was dankbaar werk, maar na al die jaren vindt hij het mooi geweest. “De protocollen en systemen zijn veranderd, en de mentaliteit soms ook.” Volgens hem zijn overlastgevende jongeren minder aanspreekbaar dan vroeger. “Er is minder ontzag, ook bij ouders, helaas.”

Van douane naar politie

Rick wist al op zijn zestiende dat hij bij de politie wilde, maar hij werd afgewezen omdat hij te jong was. Daarom ging hij bij de douane aan de slag. Toen in 1992 de grenzen werden opgeheven, greep hij op zijn 31ste de kans om alsnog de politieopleiding te volgen. Dankzij zijn douane-ervaring kon hij via een verkorte opleiding instromen.
Hij begon bij de Rijkspolitie en maakte twee jaar later de landelijke samenvoeging met de Gemeentepolitie mee. Na enkele jaren in het surveillanceteam werd hij in 2001 wijkagent op het Gelders Eiland, verantwoordelijk voor Lobith, Tolkamer en Spijk. “Dat voelde meteen goed. Na zes jaar had ik eigenlijk van werkgebied moeten wisselen, maar dankzij steun van burgemeester Stoni Scheurer kon ik nog zes jaar op Post Lobith blijven.”
Na twaalf jaar op ‘t Eiland volgden zes jaar Zevenaar. In 2019 keerde hij terug. Het Gelders Eiland bleef trekken. “Dit gebied en de verscheidenheid aan mensen hier maken het werk speciaal.”

Nieuwe fase

Rick heeft drie kinderen en drie kleinkinderen. Donderdag is zijn vaste oppasdag, en nu hij met pensioen gaat, is er ruimte voor meer: tuinieren, wandelen, fietsen en verre reizen.

Wie hem opvolgt, is nog niet bekend. Wie wijkagent Kitty gaat bijstaan, is dus nog even afwachten. Maar één ding staat vast: Ricks dienst zit erop.