St. Gregorius zit in het hart van Sonja Wieggers, Dirk van Hal en Anouk Wieggers

GIESBEEK - Het kan niet op bij fanfare St. Gregorius. In het kielzog van Theo Hammink en Jan Wieggers, die allebei 70 jaar lid zijn, is het ook groot feest voor hun nageslacht. Sonja Wieggers (40 jaar lid), Dirk van Hal en Anouk Wieggers (beiden 12,5 jaar lid) worden eveneens in het zonnetje gezet tijdens het jaarfeest op 25 januari.

Door Susan Wiendels

Een twee-eenheid. Dát zijn opa Jan Wieggers en kleinzoon Dirk (19). Dirk: “Ik was een jongetje van zes toen ik lid werd van St. Gregorius, maar ik ging al eerder met opa mee naar de repetities in het Hof van Giesbeek. De donderdagavond was heilig. Opa speelt bariton, en dat wilde ik ook. Maar eerst moest ik blokfluit leren spelen. Dat vond ik niets aan, maar opa zei altijd: ‘Eerst de basis leren, dan komt de rest vanzelf.’ Ook heb Ik hem altijd geholpen met de werkzaamheden voor de supportersvereniging van de fanfare. Oud ijzer ophalen, mee naar rommelmarkten.”

Nu, 12,5 jaar later, speelt Dirk bariton in het grote orkest net als zijn grote voorbeeld. “Ik kijk altijd uit naar de repetitieavond. Het is één grote familie, jong en oud samen. De grapjes, de gezelligheid – ik zou het voor geen goud willen missen.”
Dirk volgt inmiddels op het Zone College in Doetinchem een agrarische opleiding, maar blijft diepgeworteld in Giesbeek. “Ik ga hier nooit meer weg,” lacht hij. “Geboren, getogen en begraven, zeg ik altijd. Als ik ooit een vriendin van buiten tref, moet ze hierheen komen. Verhuizen is een no-go!”

Dirk’s moeder Sonja Wieggers (51) is slagwerker bij de slagwerkgroep van St. Gregorius en al 40 jaar lid. “Ik was elf en wilde altijd al bij de muziek”, blikt ze terug. “Maar ja, dan moest je eerst op blokfluit. Verschrikkelijk vond ik dat. Samen met Johan Kock ging ik naar de les van Clara Mesdag, Dan verzetten we vooraf onze horloges, zodat we te laat kwamen. Dat scheelde weer.” Over deze jeugdige twijfels: “In de puberteit vind je het niet stoer om in een pak over straat te lopen,” geeft ze toe. “Dirk heeft dat nooit gehad. Hij vond het juist allemaal interessant.”
Toch hield ze vol en sloot ze zich aan bij de slagwerkgroep. “Mijn opa speelde grote trom, dus daar zal mijn liefde voor slagwerk wel vandaan komen. Mijn dochter Loes (14) speelt nu ook slagwerk.” Al zat Sonja nooit in het bestuur, ze was wel altijd actief in verschillende commissies. Zoals ‘lief en leed.’ “Bij geboortes of ziektes, bezoek ik leden. Dat doe ik nu samen met de moeder van Anouk.” En heel verrassend: sinds enkele maanden maakt Sonja onderdeel uit van het Volwassen Leer Orkest (VLO) van St. Gregorius. “Om te snuffelen aan een ander instrument”, vertelt ze. Dat is de bariton geworden, uitgerekend het instrument waarop haar zoon en vader excelleren.

Ook Anouk Wieggers (21), kleindochter van Theo Hammink, voelt zich volkomen thuis bij St. Gregorius. Ze speelt bugel, net als haar moeder Monique en zus Inez. “Mama speelde bugel, dus ik en mijn zus ook,” zegt ze. “Maar we zijn nooit gepusht. Het moest echt onze eigen keuze zijn.”
Anouk heeft een druk leven buiten de fanfare. Ze volleybalt in Westervoort en werkt als receptioniste in een hotel in Nijmegen. Toch blijft ze trouw aan St. Gregorius. “Tijdens mijn stage van drie maanden in Kopenhagen miste ik het enorm. Toen ik video’s van het voorjaarsconcert zag, dacht ik: daar had ik bij willen zijn. Je mist het pas echt als je er niet bij bent.” Dirk herkent dat gevoel. “Ik was afgelopen zomer drie maanden in Canada. De jongens belden me tijdens Zomer in Gelderland, met een biertje in de hand. Dan besef je hoe bijzonder het is wat we hier in het dorp allemaal hebben.”

De verbondenheid binnen St. Gregorius wordt versterkt door activiteiten zoals de ‘studieweekenden’. In maart is het weer zover. Dirk vertelt enthousiast: “Eens in de twee jaar gaan we naar Hengelo. Vrijdagavond vertrekken, zondag morgen eer thuis. We repeteren twee keer, en ‘s avonds is er een bonte avond.” De slagwerkgroep repeteert dan in een aparte ruimte van de lokale muziekvereniging. Anouk vult aan: “Aan het eind van het weekend ben je bekaf, maar het is het helemaal waard.”
Het jaarlijkse feest op 25 januari belooft weer een hoogtepunt te worden. Dirk en Anouk kijken ernaar uit. Sonja herinnert zich de jaarfeesten van vroeger: “Altijd in het Hof van Giesbeek, met een band. Helaas is dat nu te duur, maar de sfeer en de belangstelling blijven onveranderd goed.”
De vraag of Dirk en Anouk ooit een bestuursfunctie zullen vervullen, zoals hun opa’s, blijft open. Anouk reageert met een glimlach: “Opa heeft het gedaan, mama doet het nu. Het lijkt haast vanzelfsprekend. Maar wie weet waar mijn werk me brengt. Misschien zit ik ooit in een hotel in het buitenland.” Dirk heeft minder twijfels: “Ik zie mezelf dat ooit wel doen. Maar voorlopig geniet ik vooral van het samenspelen, de repetities en natuurlijk de derde helft.”