In memoriam: Victor Steeman (22)

Het was zijn droom om ooit het wereldkampioenschap superbike te rijden. Zover kwam het niet. De 22-jarige motorcoureur Victor Steeman uit Lathum overleed op 11 oktober, enkele dagen na zijn crash op het circuit van Portimao in Portugal.

Als zevenjarig jochie debuteerde Victor Steeman op een minibike in wedstrijden en reed hij als jongste deelnemer naar een derde plek op het Nederlands kampioenschap. Daarmee verdiende hij de titel ‘ Rookie of the Year’. Drie jaar later streed hij in twee klassen om de hoogste eer, de 2-tact en de 4-tact motoren. In de laatste klasse sleepte hij de titel in de wacht. Dat bleef niet onopgemerkt in de motorwereld. Oud-racer Arie Molenaar vroeg Victor om voor zijn team uit te komen en vanaf die tijd reed Victor met succes op ‘grote wielen’. Waar Victor ging waren ook zijn moeder Flora en vader Willem. Een drie-eenheid. Hij deed het onderhoud van de motor, zij verzorgde de catering. Bovenal waren ze zijn grootste fans.

Als sportliefhebber en journalist volgde ik hem vooral vanaf de zijlijn. Twee keer was ik op visite in huize Steeman voor een interview. De laatste keer tien maanden geleden na zijn uitverkiezing als Liemerse sportman van het jaar 2020-2021. Even vriendelijk en toegankelijk als altijd. Hij verklapte toen dat hij aan de vooravond stond van een overstap naar een ander team. Dat bleek MTM Kawasaki te zijn. Daar kwam zijn talent in de afgelopen maanden tot volle wasdom. Victor won vier races in de FIM Supersport 300 en stond tweede in het klassement. Uitgerekend in de race waarin hij kans maakte op de wereldtitel sloeg het noodlot toe.

Mijn gedachten gaan terug naar elf jaar geleden toen ik Victor voor het eerst sprak. Ik vroeg hem naar zijn dromen en het geheim van een goede motorrijder. “Je moet op het juiste moment en snel kunnen inhalen, goede lijnen rijden en technisch goed de bochten nemen. Ik heb het geduld om op het juiste moment te kunnen toeslaan.” Hoe extra wrang lezen deze woorden nu. Mijn (moeder)hart huilt. In mijn gedachten ben ik bij zijn vader en moeder.

Een verklaring van zijn familie: “Iets waar je als ouder van een motorcoureur altijd al bang voor was, is nu gebeurd. Onze Victor kon deze laatste race niet winnen. Ondanks het ondraaglijke verlies en verdriet, zijn we er enorm trots op te kunnen delen dat onze held door zijn heengaan vijf andere mensen heeft kunnen redden, door zijn organen te doneren. We willen iedereen bedanken voor de manier waarop de afgelopen dagen met ons is meegeleefd. We zullen onze Victor enorm missen.”

Victor blijft ook voor mij altijd een held.

Susan Wiendels