Kinderen maken een week lang plezier bij Doedorp in Zevenaar

ZEVENAAR - Als je over de Breulylaan aankomt, klinkt al gauw het getimmer. Daarop volgt het geroep en gelach van kinderen en als laatst komt de grote tent in zicht. Het is weer zo ver: Doedorp vindt voor de 44ste keer plaats bij de Breuly in Zevenaar.

Door Kyra Sannes

Doedorp is vooral bekend om de zee van hout en pallets. Er zijn drie wijken waarin de kinderen hun eigen fort, of hut, in elkaar mogen zetten: één voor kinderen van 6 tot 9 jaar, één voor kinderen van 9 tot 12 en er is één wijk voor alle leeftijden, zodat broertjes en zusjes bij elkaar kunnen. Yari en Duuk zitten samen met wat vriendjes in de wijk van 6 tot 9 jaar, midden in hun hut: “Deze hebben we in één dag afgekregen,” vertelt Duuk trots. “En een andere hut hadden we ook in één dag. Het is héél hard timmeren,” voegt Jari toe. Hij geeft een korte rondleiding door het bouwwerk: “Daar hangt een vlag van thuis. Hier is een zeil voor als het gaat regenen, daar kunnen we onder zitten. Hier is de schuur…” Hij wijst naar een plank waar een paar tassen op liggen. Overal aan gedacht, dus. 

Dertigste keer

Terwijl Duuk en Jari hun hut verder inrichten houden twee vrijwilligers, Jos en Michèl, een oogje in het zeil. Voor Jos is het zijn dertigste keer al. “Sommigen houden voor het eerst een hamer vast. Het is een leuke uitdaging,” zegt hij. “Hoe maak ik van wat hout en spijkers een leuke hut, samen met de kinderen?” Ook Michél is er al lang bij: sinds 1988. Hij weet nu precies hoe het gaat. “Maandag is het één grote stapel hout. Aan het eind van de week staat het helemaal vol met versierde hutten.”
Ook Skyler, die al twee keer eerder bij Doedorp is geweest, heeft een hut gebouwd: “Ik vind het wel moeilijk dat het hout een beetje hard is. Maar de hut is wel stevig!” Naast het bouwen, vermaakt ze zich ook prima bij één van de vele ‘hoeken’, waar ze samen met een vrijwilliger een panfluit in elkaar zet. Skyler is hier met een paar vriendjes en vriendinnetjes, maar ze heeft ook anderen ontmoet, vertelt ze. “Ik ben hier een hele week. Het leukst is dat je heel veel activiteiten kan doen.” Eerder heeft ze al slijm gemaakt, bij de proefjeshoek. Toch heeft ze nog lang niet alles gehad: het springkussen, armbandjes vlechten, lockpicking, oude videogames spelen, broodjes bakken, potten bakken, ga zo maar door.

Thema Romeinen

Dit jaar is er zelfs een escaperoom, waarbij er een archeologisch onderzoek plaatsvindt naar de Romeinen: het thema van dit jaar. Dat thema is duidelijk terug te zien aan de kleding waarin sommige vrijwilligers rondlopen. Ook het toneelstuk over gladiatoren, dat elke middag op het programma staat – met vrijdag de ontknoping – verwijst daarnaar. Naast alle activiteiten, zijn er ook genoeg kinderen die even uitrusten op een bankje of meedoen met een potje tikkertje. 

‘Kinderen hebben
alle vrijheid
in Doedorp’

Ze vermaken zich prima en dat is precies waar Doedorp voor is, vertelt Wouter van Kuipers – één van de organisatoren. “Van oorsprong is het voor kinderen uit Zevenaar, waarbij de thuissituatie niet toelaat dat ze op vakantie kunnen. Het gaat erom dat ze gewoon een leuke week hebben hier. Het zorgt er ook voor dat ze weer een beetje in het schoolritme komen.”
Een dag bij Doedorp loopt van negen tot drie, met een vaste lunchtijd. De kleuters, van 4 tot 5 jaar, mogen vanaf half één tot drie ook even komen. Toch waren er dit jaar niet alleen maar Zevenaarders, zegt Wouter. “We hadden ook vier kinderen uit Oekraïne. Zij verveelden zich in de vakantie, dus hebben ze elkaar opgezocht en zijn hier naartoe gegaan. Een collega vertelde mij dat hij de hele dag bezig is geweest met Google Translate. Ze kunnen natuurlijk niet zo goed Engels, maar het gaat echt goed. Ze vinden het heel leuk.”

Organisatie en vrijwilligers

“Dit is mijn eerste keer bij Doedorp,” vertelt Liz. Ze is druk bezig met het vlechten van een armbandje. “Dat heb ik van haar geleerd.” Ze wijst naar Danique, die ondertussen met touwtjes en al een klein vlechtje maakt in het haar van het meisje. Danique is voor de derde keer vrijwilliger: “Het is geweldig om te zien dat iedereen het naar zijn zin heeft.” Het vlechten en armbandjes maken, heeft Danique zelf opgezet en bedacht. “Doedorp is gewoon iets van vroeger. Je deed het als kind en nu doe je het als vrijwilliger.” Ze is niet de enige die na haar twaalfde jaar geen afscheid van Doedorp wilde nemen. Voor Jos was het ook zo. “Ik dacht: ik wil hier nog niet vanaf. Dit is te kort voor mij. Dus dan word je vrijwilliger.” Net als Jos, vindt Michél het geweldig om als begeleider mee te helpen. “Je bent de hele dag actief bezig met de kinderen. ’s Avonds kun je met andere vrijwilligers projectjes doen, of spelletjes spelen. Je kunt je ei helemaal kwijt. Iedereen doet wat hij leuk vindt.”  
Een groot deel van de 85 vrijwilligers denkt daar net zo over. Van al die enthousiastelingen zijn er negen die de organisatie regelen, waaronder Wouter van Kuipers dus. “We zijn er het hele jaar mee bezig. Zorgen dat we de juiste spullen hebben, dat er sponsors zijn. Voor mij is dit de 21ste keer, maar het blijft bijzonder. Er lopen hier driehonderd kinderen rond, maar we hoeven helemaal niet zoveel te sturen. Ze mogen alles en hebben alle vrijheid.”